آن روزها مسلمانان همه اين خبرهاى غيبى را باور مىكردند ؛ چون پيغمبر خدا از آن خبر داده بود و چون ايمان به رسالت خبر دهنده داشتند و چون معنى قبول رسالت و نبوت ، ايمان به صحت و درستى خبرهاى پيامبر از غيب است ، ولى هرچه اسلام جلوتر آمد و صفحات تاريخ ورق مىخورد اين خبرهاى غيبى بيشتر توجه مردم را جلب كرد و آنهائى كه كم‌باور بودند هم باورشان زياد و ايمانشان محكم و استوار گرديد . خطباء و بلغاى عصر رسالت ، از آوردن سوره‌اى مثل سوره‌هاى قرآن عاجز شدند و تا زمان ما كه يك هزار چهار صد سال از آغاز نزول قرآن گذشته و اين همه دانشمندان سخنور و ادباء و بلغاء و سخندانان مشهور كه در اين چهارده قرن دنيا به خود ديده و اكنون در جهان از مسيحىها و دشمنان اسلام از عرب‌هاى مسيحى و ديگران ، سخن‌شناسان و سخنوران و فصحاء بسيار هستند ، كسى نيست كه بتواند حتى يك سوره مانند يكى از سوره‌هاى سه آيه‌اى قرآن را بياورد . اعجاز قرآن و صدق اين خبر غيبى از زمان پيغمبر صلّى اللّه عليه و إله و سلّم آشكارتر

--> - مدّت پنجاه و دو روز باقى ماند و در 27 رجب آن سال پايان پذيرفت ( يعنى نزديك چهار قرن بعد از مرگ بخارى و مسلم ) كه شرح آن در كتب تواريخ مذكور است مانند : « السيرة النبويه » در حاشيه « السيرة الحلبيه » تأليف سيد احمد زينى ، ج 3 ، ص 222 ، در « التذكرهء » قرطبى ، ص 250 . « الاذاعه » ، ص 84 . « الاشاعه » ، ص 37 . « تاريخ الخلفاء » ، ص 309 . و « صحيح مسلم » ، ج 8 ، ص 180 . « صحيح بخارى » ، كتاب فتن ، ج 4 ، ص 142 . « وفاء الوفاء » تأليف سمهودى ، ج 1 ، فصل 16 ، ص 152 - 139 . « الفتوحات الاسلامية » ، ج 2 ، ص 62 - 67 . « عمدة الاخبار فى تاريخ مدينة المختار » ، ص 125 - 127 و « فصل فى ظهور نار الحجار » .